I love you
I love Myself
I love Maestro

Er zal nu een vraag in je hoofd gelijk moeten poppen…wie is nou die Maestro? En waarom zo een begin? Maestro betekent letterlijk “The master”, het is een spaans woord. Het zal nu nog even een mysterie voor je blijven, de persoon achter de naam Maestro bedoel ik dan. Je zal er een dag zeker wel erachter komen. Maak je geen zorgen. Een dag komt het vanzelf naar je toe. Via dedication to Maestro, laat ik hem (dus Maestro) jullie een boodschap voor de maand geven. Elke maand weer een boodschap, en misschien zelfs twee. Dit is de eerste. En het is de maand augustus.

De boodschap luidt:

“Het leven is niks meer dan een zee met een sterke stroom en golven vol keuzes. Je mag zelf kiezen wie je wilt zijn, wat je wilt en waar je wilt zijn. Dat ligt in jouw handen. Het kiezen brengt je wat dichterbij je hart, en dat is erg belangrijk in het leven. Ontdek je eigen wensen en interesses, kijk waar je staat in het leven. Ben je tevreden? Dan prima, zo niet, opnieuw kiezen. Maak er iets moois van en zeker niet stressvols. Kies tussen de verschillende kleuren van de regenboog en de verscheidene smaken van de natuur. Wees niet bang. Er is niks mis mee. Probeer eerst jezelf te begrijpen en dan pas een ander. Je zal dit vanzelf doen, als je ziet hoe mooi kiezen echt is. Kies en kies maar door, en bloeien het leven zal, blij zal het hart zijn.”

Bedankt voor het lezen en Maestro wenst jullie een fijne uitvoering van de boodschap.

Love,

Ingomar

Ik vond dit stuk geschreven door mijn verloofde zo mooi, dat ik het ook moest plaatsen!…Volgens mij is zij zelfs beter als ik in dat schrijven gebeuren!…Het is allemaal waargebeurd en heel kort geleden!…

Heel veel leesplezier!….

By Ingomar

Verloofd!…..
Het beste wat mij kon overkomen tijdens ons verblijf op Curacao! Na een paar stressvolle weken op de Antillen, besloot Ingomar onze tickets te verlengen omdat wij maar geen rust konden krijgen vanwege bepaalde gebeurtenissen tijdens de eerste weken van ons verblijf.

Nadat wij geheel nieuwe tickets gekocht hadden (onze tickets waren niet wijzigbaar! ) werd het nog mooier om het feit dat hij heel spontaan naar me toe liep en zei: ” Laten we onze spullen bijelkaar verzamelen, we gaan deze laatste dagen op Curacao in het Marriott hotel verblijven”. WOW! Binnen een uur stond ik klaar om in te checken!

Voor die dag logeerden wij bij mijn ouders en bij zijn familie om en om… Best vermoeiend maar wel heel gezellig!

Zoals gewoonlijk zijn we heerlijk gaan relaxen op het strand. We hebben gelachen, gezwommen, in de jacuzzi gezeten en met Nederlandse vakantiegangers gesproken die Ingomar herkende.
De volgende dag zaten wij samen in de ‘outdoor’ jacuzzi te praten met een andere vakantieganger, toen Ingomars telefoon ging. Ik ging zoals gewoonlijk door met mijn conversatie. Nog geen twee seconde later, nam Ingomar mijn hand en trok mij letterlijk uit de jacuzzi. Hier was ik niet al te blij of enthousiast over! Hij vertelde de man dat ik met hem mee moest omdat hij een verassing voor mij had. Mijn chagrijnige blik verandere bliksemsnel in een brede lach.

We liepen richting het Oosten naar het einde van het strand waar ik mijn broertje heel geheimzinnig zag weglopen. Mijn broertje hier? Bij mijn verassing? Oohh..daarom deed hij zo geheimzinnig de hele ochtend.

Daar aangekomen kon ik mijn ogen niet geloven. ( I know it sounds cliche but….)!!!
Een heel groot hart gevormd door kleine hersenkoralen in het zand, grote Roze rozen, een fles champagne, kristallen glazen, chocolaatjes in alle vormen… WOW!…Gewoon WOW!..

“Een romatische sunset voor mijn dushi ” zei hij. De zon begon inderdaad al een tijdje geleden te zakken, waardoor het de perfecte timing was! ALLES voelde zo perfect. Ik kon me echt niet voorstellen dat het NOG beter kon.

We knuffelden en lieten onze lichamen vallen in het zand. ( Ik had mijn bikini aan en hij zijn zwembroek ) We waren helemaal onder het zand! Opeens werd mij gevraagd om op een specifieke plek naast een roze roos te gaan graven. Tot mijn schrik en van hem nog erger natuurlijk, kon ik niks vinden… En wij maar graven en graven! Whahaha.. “Ingomar, wat ben je kwijt? Wat moeten we vinden?” Mijn oorknop Kristy, help ff…..

En toen:
Toen vond ik een donkerblauw doosje en ik wist toen meteen hoelaat het was!
Hij nam het doosje uit mijn handen en vroeg mij ten huwelijk. Het was een Platinum Diamond ring. ( Ik hou niet van geelgoud, en zilver wilde hij niet kopen voor een verlovingsring, dus dan maar platinum ).

Met tranen in mijn ogen zei ik meteen zonder te aarzelen: JA! Daarna hebben wij onze beloftes naar elkaar toe uitgesproken en zijn wij naar onze hotelkamer gehaast om te douchen en ons klaar te maken omdat Ingomar onze familieleden heeft uitgenodigd om samen met ons de verloving te komen vieren!!!
I couldn’t ask for more.. This is the perfect match.

Ciao,

Kristy Niessen

It’s not wise to take emotions for granted, for they can consume you secretly before you even noticing it.
Before you know, you find yourself at the end of a malicious well; without the possibility of exiting it. Stuck and imprisoned in your own emotions. The darkness will blind you from seeing yourself. The channel connecting you with your true self suddenly starts to malfunction. It was the last possible way to contact your inner-self and gain control again; and like the wind it was gone. Then you truly are blind and lost.

The blockage is supreme and evil. You don’t know where you are, what you are doing and worst of all; who you are. It’s like the well you are stuck into is gradually erasing the signification after the word “Hope” as well. But in my story, I bring something different. It doesn’t end there; it won’t. There is this thing called “Faith”; it’s the ultimate form of knowing. The knowing that it will all come together. Why not be positive.

Like an unexplainable and indescribable light faith will appear and show you the alternative way. It’s like seeing the sun for the first time. The first day of this universe. Just know and be certain that, you are the one deciding where you are and who you are right now. Even when that channel is blocked, with faith, you can still make contact. With faith you can still add beautiful smiles to this world’s existence.

It’s not even hard. Just do it!

By Ingomar Martie

Het tikt maar door, en er bestaat geen mens meer die het kan stoppen of negeren. Het beheert onze levens meer dan ons zelf. De macht om alles onder controle te houden heeft hij ons wel gedeeltelijk gegeven, maar wat echt macht heeft, is de tijd zelf. Geen dag gaat voorbij zonder dat we er naar moet kijken. Als het te snel voorbij gaat, iets wat in principe niet mogelijk is, neemt paniek onze lijven over. Dat is pas macht.

Het is ironisch als je het goed bekijkt. We hebben het ontworpen om onze krachten beter en meer te kunnen verzamelen, om machtiger te kunnen worden, want organisatie en structuur is macht. Maar toch heeft de simpele klok die voortdurend en eeuwenlang al tikt onze levens overgenomen. De tijd neemt alle beslissingen nu; die beslist wanneer je opstaat, waneer je naar bed gaat, wanneer je mag eten en wanneer niet. Hij is de baas.

Iedereen heeft zijn eigen tijd. De klok tikt voor elke persoon op een andere manier. We zijn allemaal individuen. Wat te begrijpen valt is dat de tijd minder belangrijk is dan dat we denken. Het is maar een manier om overzicht en organisatie te kunnen hebben op onze levens. Een manier om de maatschappij wat dichter bij elkaar te laten groeien. Maar de tijd die wel belangrijk is, is de tijd in je lichaam. Daar moet je naar luisteren en kijken.

Je materiele en immateriele lichaam is constant aan het tikken, het is constant naar aandacht aan het smeken. Het geeft precies aan wanneer je water nodig hebt, wanneer je rustiger aan moet doen, wanneer je verse zuurstof nodig hebt en meer. De tijd zal dat allemaal wel kunnen aangeven, maar het kan wel zijn dat wanneer het beslist om dat te doen het te laat is. Naar je eigen innerlijke klok kunnen luisteren is puur controle, dat is pas zuiver macht.

Laat de tijd je niet in zijn tikkende armen nemen. Laat de tijd niet alleen beslissingen nemen over wat je wanneer gaat doen. Neem het in jouw handen. Geef jezelf de kans om te voelen, om naar je zelf te luisteren. Er bestaat in jou ergens een mooie wereld gemaakt door perfectie. Maar die zal je nooit leren kennen als je constant met de buitenwereld en de stress die de tijd ons onopzettelijk geeft bezig bent. Geef jezelf meer vrijheid.

Het leven is kort, en dat wordt bepaald door onze eigen innerlijke klok. We hebben de tijd niet om onbelangrijke dingen, belangrijk te maken. Onze individuele materiele klok zal op een dag stoppen, terwijl de aandachtstelende klok van buiten door zal gaan. We gaan allemaal op een dag dood en op je sterfbed moet je kunnen zeggen dat je van het leven hebt genoten. En echte genot komt van het luisteren naar je eigen klok; je eigen wil.

By Ingomar Martie

Hij legt de glas agressief en met overdreven kracht weer op de tafel, een harde klap is wat volgt. Het beest des alcohol. Hij drinkt het waarlijk op alsof het water is. Het is op en hij probeert om weer op te staan. Dit gaat niet makkelijk, je voelt dat de alcohol al min of meer inlvloed op zijn hersenen heeft. Het neemt stapsgewijs zijn lijf over. Hij gooit de stoel waarop hij zat overeind, en gaat richting de slaapkamer op.

Je ziet zijn brede lichaam de kamerdeur blokkeren. Wat gaat hij nu doen? Je leeft mee in een film wat ooit in het echt gebeurd is. Het gaat allemaal heel snel. De man begint plosteling weer heel hard te schreeuwen. Dit keer is zijn stem niet de enige, het is een duo van hem en de vrouw. Je kunt haar niet zien, maar haar stem wordt steeds krachtiger. Je merkt dat de man op een rare onbewuste manier tussen de deur naar rechts opschuift.

Het kind komt rennend uit de kamer. Hij ziet er moediger uit dan ooit. Hij is zichzelf niet meer. Hij is boos. Je voelt de overvloedige kracht dat in zijn aders stroomt. Hij heeft het zichtbaar helemaal gehad. Hij gaat de keuken in. Je hoort laden opengaan, en metalen voorwerpen rinkelen. Je bent bang voor wat dat zou kunnen zijn. Maar je weet het al. Het kind loopt met een boze maar angstige gezicht de woonkamer weer binnen.

De man staat nog steeds in de deur. Het is alsof hij niet helemaal gerealiseerd heeft dat het kind buiten de kamer was. Het scherpe mes dat het kind in zijn rechterhand heeft is iets wat je niet kunt negeren. Het scherpe punt benadert langzaam de rug van man. Je voelt dat je er iets tegen moet doen, maar je weet dat je het niet kunt. Je ziet letterlijk hoe het scherpe punt van de grote mes de rug van de man als een stijve stuk vlees doorboort.

Je hoort een zware en pijnvolle gil uit hem komen. Een dikke rode vloeistof verspreidt zich over zijn witte overhemd. Het druipt in regelmaat op de vloer. Het kind steekt passievol door. Hij zet al zijn woede, emoties en kracht in zijn nare aktie.De man krijgt geen enige kans, en hij kan het niet meer volhouden. Hij valt met zijn buik op de vloer. Het kind gooit zichzelf roekeloos op de man en gaat zonder een teken van controle door.

Het bloed is zoveel dat het voor je ogen normaal wordt. Je raakt er heel snel aangewend. Het huis des pijn en bloed. Je ziet de moeder met tranende ogen en handen voor haar mond, angstig over het lijk springen. Ze glijdt bijna in de plas bloed . Je merkt aan haar starende ogen dat ze het kind van het lijk weg wilt halen, maar ze is een beetje bang van wat er zou kunnen gebeuren. Ze durft het en er wordt niet tegengevochten.

Het kind groeit en wordt een man en hij vergeet zijn traumatische verleden maar nooit.
Hij is de man die nog leeft in de schilderij.

Een jongen van een jaar of tien. Zijn gezicht en kleren liggen onder het vuil. Hij draagt ook een grijze muts op zijn hoofd. Die jongen komt je een beetje bekend voor, maar je kunt het nog niet helemaal plaatsen. Hij is bang en probeert zich te beschermen, als een muisje die zich tegen een boze kat beschermd. Hij wilt wegrennen, maar hij durft het niet. Hij weet al wat hij moet verwachten. Hij heeft iets misgedaan.

Het is alsof jij de enige persoon bent die het geweldadige gebeuren kan zien. De voorbij lopende mensen, lopen gewoon door, niemand reageert of doet iets. Het lijkt erg normaal te zijn. De schreeuwende man slaat het arme kind bijna in elkaar, maar hij houdt zichzelf tegen. Het gaat niet verder dan een knijp om de oor en mondelinge agressie en insultatie. De man grijpt hem aan zijn rechterschouder en neemt hem mee.

Het beeld verandert. Je staat nu in de donkere hoek van een kale en kleine woning. Je ziet voor je een simpele rechthoekige tafel met vier houten stoelen. In die woning zie je ook een bleke vrouw die zenuwachtig heen en weer rondloopt. Het is duidelijk dat ze het erg koud heeft. Ze is haar handpalmen gehaast op elkaar aan het wrijven. Ze ziet er angstig uit; alsof ze iets moet doen, maar ze durft of kan het niet. En dan hoor je het…

Een geschreeuw om genade komt uit het wezen van een lijdende kindje. Je wordt gelijk verplaatst naar de kamer waarin hij zich bevindt. Hij is niet alleen. Het is de man en het kind die je net op de kade zag. Je hoort de man weer allerlei onbegrijpelijke woorden uit zijn mond kramen. Het kindje is in een zelf-beschermende houding op de bed gebogen met zijn rug voor de man en zijn armen om zijn hoofd. Je hoort hem weer schreeuwen.

De grote vuist die op het kind gericht is valt je op. Het komt in een hoge tempo op hem af. Het is blijkbaar niet de eerste, want de oppervlakte van zijn rug is al geverfd met een hoop blauwe plekken. De solo des pijn en verdriet. Hij is de dirigent en des meer het kind huilt, des harder hij gaat slaan. Een afschuwelijke muziek bestaande uit gehuil, geschreeuw en gescheld. Het houdt er maar niet op tot hij zijn pijn inhoudt.

De man gaat de kamer uit en dan zie je de trillende vrouw de kamer binnenstormen. Ze rent naar het kind toe en houdt hem gelijk beschermend vast. Het arme kind is eindeloos aan het tranen, bloed en speeksel druipt uit zijn mond. De vrouw veegt het af met een stuk van haar kleding. Je ziet dat ze bijna moet overgeven, maar ze houdt het binnen. Tranen van schuldgevoel rollen over haar gezicht. Je voelt dat ze zich hopeloos en leeg voelt.

Je gaat de kale woonkamer binnen en je ziet…

Alles wat je doet, denkt, voelt, meemaakt en zegt laat een bepaalde energie uit. Een vibratie dat uit energieën bestaat. Je kunt die energie niet zien, omdat die niet sterk en krachtig genoeg is. Maar die zijn er altijd en voor altijd bij. Des meer gevoel en energie je in iets stopt, des levender en voelbaar die wordt. Omdat de vibraties dan vanzelfsprekend sterker zijn. Het kan dan zelfs zichtbaar worden.

Ik breng je nu ergens toe, kom met me mee. De grote donkere houten deuren staan voor je, die lijken dood te zijn. Alsof ze voor eeuwen niet geopend zijn. De deuren gaan open, je loopt door. Het meubilair is niet te zien, het is bedekt met witte doeken en stof.
Het huis lijkt onbewoond te zijn. Wie zou nou zo een grote huis verlaten? De warmte en het leven is voor goed uit de woning gezogen. Een dodenhuis lijkt het wel.

Je loopt met mij een lange gang door. De vloer is voorzien van een dikke laag stof. Je kunt het effect van de stof op je keel niet meer tegenhouden. Als je even moet staan om het allemaal uit te hoesten, vallen je ogen op een schilderij. Je kunt het natuurlijk nog niet helemaal zien, omdat het ook onder het stof zit. Maar je weet toch al wat het is. De tekening wordt beschermd door een ouderwetse gouden geraamte.

De schilderij hangt aan de muur alsof die duizenden jaren geleden zelfmoord heeft gepleegd. Maar toch kan je zijn stem niet negeren, leeft het? De kracht waarmee het je aandacht roept, laat je twijfelen. Een schilderij die leeft? De stof waarmee de tekening bedekt is haalt zichzelf eraf. Het valt op de grond in een eenheid. De kleuren zijn nu wel zichtbaar. Het zijn geen levende kleuren, maar donker en grijzig.

Het gezicht van een simpele man, wiens hoofd bedekt is met een antieke muts. Het lijkt een man van de negentiende eeuw te zijn. Zijn uitdrukking is moeilijk te lezen en te beschrijven. Hij ziet er droevig tevens gevoelloos uit. Het lijkt echt en duur. In de tijd dat je naar de schilderij kijkt, wordt er een levende foto van een of andere kade in je hoofd gespijkerd. Je wordt geforceerd het te zien. Je blijft daar staan, starend naar het niks.

Het is druk en mensen lopen als hongerige mieren rond. Het blijkt een vismarkt te zijn van een heel andere tijd. Je ziet de oudere visboer die je richting oploopt met een boze uitdrukking gestempeld op zijn gezicht. Je hoort geschreeuw overal. Meerdere foto’s worden in een hoge tempo aan de eerste foto geplakt; net een film is het aan het worden. De visboer zegt iets. Je begrijpt het niet. Het is een onbekende en rare taal voor je oren.
Hij begint woedend te schreeuwen …